تباهش

تباهش. [ ت َ هَُ ] ( ع مص ) فروآوردن: تباهشا بینهما الشی ٔ؛ فرودآورد هر یکی پیش دیگری چیزی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از قطر المحیط ) ( از اقرب الموارد ).

تباهشا بینهما الشیی فرود آورد هر یکی پیش دیگری چیزی را.

💡 خرمنی ز گمراهی برق زد تباهش کرد ضربت یداللهی کوه بود و کاهش کرد

💡 وان گرگ از حریصی در دنبه چون نمک شد از دام بی‌خبر بد آن خاطر تباهش

💡 به حالت دل من سنگ ناله کرد زمانی که بردم از در آن سنگ دل به حال تباهش

💡 دیگر نمی‌زند به سرِ زلف، شانه‌ای وآن طُرّه خود حکایت عمر تباهش است

💡 گفت: پادشاهان وقتى به شهر و كشورى وارد شوند تباهش كنند و عزيزانش راذليل سازند كارشان همواره چنين بوده (34).

💡 مردمى شبانه در آن بيفتادند و تباهش كردند، و ما همواره شاهد حكم انبيا بوده ايم.