حریصی

حریصی. [ ح َ ] ( ص نسبی ) منسوب است به جدی از اجداد موسوم به حریص. ( سمعانی ).
حریصی. [ ح َ ] ( حامص ) چگونگی و صفت و حالت حریص. حرص. شره. ولع:
علما را که همی علم فروشند ببین
به ربایش چو عقاب و به حریصی چو گراز.ناصرخسرو.از حریصی کار دنیا می نپردازی به دین
خانه بس تنگست و تاری می نبینی راه در.ناصرخسرو.آن دگر بهر ترهب در کنشت
و آن دگر بهر حریصی سوی کشت.مولوی.از حریصی گدای ره باشی
باش قانع که پادشه باشی.مکتبی.

عمل حریص: آزمندی طمعکاری.
منسوب است به جدی از اجداد موسوم به حریص

💡 تا کی اندر کار دنیا تا کی اندر شغل دین از حریصی خویشتن دانا و نادان داشتن

💡 از حریصی‌ی کار دنیا می‌نپردازی همی خانه بس تنگ است و تاری می‌نبینی راه در

💡 موش را بگرفت و بیرون کرد زود موش میشوم،از حریصی مرده بود

💡 هر حریصی هست محروم ای پسر چون حریصان تگ مرو آهسته‌تر

💡 حریصی مکن کاین سرای تو نیست وزو جز یکی نان برای تو نیست