لغت نامه دهخدا
غنچه بستن. [ غ ُ چ َ / چ ِ ب َ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از غنچه آفریدن. ( آنندراج ). آفریدن و ایجاد غنچه:
جان فدای دهنت باد که در باغ وجود
چمن آرای جهان خوشتر ازین غنچه نبست.حافظ ( از آنندراج ). به تکلیف بهاران شاخسارم غنچه می بندد
اگر در دست من میبود اول بار میبستم.صائب تبریزی ( از بهار عجم ).