شهدی

شهدی. [ ش َ ] ( اِخ )او را دیوانی است بفارسی 4 هزار بیت و گویا تاریخ آل عثمان است که به وزن شاهنامه بنام سلطان محمدخان کرده است. ( از کشف الظنون ) ( از دائرةالمعارف بستانی ).
شهدی. [ ش َ ] ( ص نسبی ) منسوب به شهد. رجوع به شهد شود.

منسوب به شهد.

💡 گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوست رفتار تو سیلی است که دل خار و خس اوست

💡 دور از دیار و قلمرو - برگردان پرویز شهدی - انتشارات مجید (به سخن)

💡 ز هجران بود دیشب تلخ و شیرین‌تر ز جان شهدی به جامم از لب شیرین آن شیرین‌لب است امشب

💡 این کتاب در سال ۱۳۹۱ توسط انتشارات مجید با ترجمه پرویز شهدی روانه بازار گردیده‌است.

💡 ماه تو در ملک به خم، لعل تو با جزع دژم شهدی است در آغوش سم نفعی است در کام ضرر