دست فشان

دست فشان. [ دَ ف َ / ف ِ] ( نف مرکب، ق مرکب ) دست فشاننده. جنباننده دست. درحال فشاندن دست. || رقص کنان:
خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم.حافظ.رجوع به دست فشاندن شود.

دست فشاننده. جنبانده دست

💡 اوست دست من و پا نیز به هر جا که رود پایکوبان ز پیش می روم و دست فشان

💡 بر روزگار دست فشانان همی روم با آنکه در گلست مرا چون چنار پای

💡 خامه صائب اگر دست فشان شد چه عجب این مقامی است که در وی همه کس می رقصد

💡 بس ملولم ز جهان بلبل خوش نغمه کجاست کز سر هر دو جهان دست فشان برخیزم

💡 دل بیدار بجان از سخن سرد رسید شمع بی پرده به این دست فشانان چه کند؟

💡 ای خیالی ز جهان دست فشان کاهل نظر ترک این سفله گرفتند و جهانگیر شدند