شوره زمین

شوره زمین. [ رَ / رِ زَ ] ( اِ مرکب ) شوره زار. ( فرهنگ فارسی معین ):
ور ایدون که دشمن شود دوستدار
به شوره زمین تخم نیکی مکار.فردوسی.بسا شوره زمین کز آبناکی
دهان تشنگان را کرد خاکی.نظامی.در فراهان شوره زمینی بود که شتر با بار و اسب با سوار بدان فرومیرفت. ( تاریخ قم ص 87 ).

زمینی که دارای شوره باشد زمین پر از شوره که در آن گیاه نروید شورستان.

💡 ابر رحمت نبود قابل هر شوره زمین باده تکلیف به هشیار نمی باید کرد

💡 افشان ز سحاب کرم آبی که دمد از شوره زمین اهل کین سبزه مهر

💡 از گریه ما نرم نگردید دل صبح در شوره زمین آب گهر سود ندارد

💡 صائب نبود زیر فلک جای اقامت چون موج، سبکسیر درین شوره زمین باش

💡 چون دانه بی مغز بود پوچ کلامش هر شوره زمینی که زدهقان گله دارد

💡 آنجا که شود خامه صائب گهرافشان در شوره زمین گوهر یکدانه زند موج