سیل ران

سیل ران. [ س َ / س ِ ] ( نف مرکب ) ابری که مانند سیل آب میریزد. ( ناظم الاطباء ). آنچه مانند سیل آب ریزد. بسیارآب:
سگ دیوانه پاسبانم شد
خوابم از چشم سیل ران برخاست.خاقانی.طوفان شود آشکار کز خون
شمشیر تو سیل ران ببینم.خاقانی.در ماتم تو گشت مرا چشم سیل ران
مانند دیده گهر و چشمه ٔسنان.درویش واله هروی ( از آنندراج ).

ابری که مانند سیل آب میریزد

💡 بی هیچ تهمتی به شبستان مصحفش چون کلک سر بریده بشمیر سیل ران

💡 طوفان شود آشکار کز خون شمشیر تو سیل ران ببینم

💡 بیا بگریه تلخم بزن شکر خندی که اشک برمژه سیل ران شود شیرین

💡 سگ دیوانه پاسبانم شد خوابم از چشم سیل ران برخاست