دشت پیما

دشت پیما. [ دَ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب مرخم ) دشت پیمای. دشت پیماینده. صحرانورد. بیابان نورد. دشت سیر. دشت نورد:
یکی دشت پیمای برنده راغ
بدیدار و رفتار زاغ و نه زاغ.اسدی.به وادی دل من هیچ گوشه پیدا نیست
به غیر آهوی چشم تو دشت پیمایی.اثر ( از آنندراج ).

دشت پیمای. دشت پیماینده.

💡 مرا ترساند از زخم زبان ناصح، نمی داند که خس دامان سیل دشت پیما را نمی گیرد

💡 تا نفس چون گردبادم هست، جولان می زنم دشت پیمای جنون، پا بسته فرسنگ نیست

💡 نیست صادق دشت پیمای طلب را تشنگی ورنه هر موج سرابی جویبار دیگرست

💡 می دهد داد سراسر، دشت پیمای جنون گر غبار خاطرم را دامن صحرا کند

💡 وصل لیلی مطلب مجنون نبود، او را مدام لذت آوارگی ها، دشت پیما کرده بود

💡 میان عاشق و معشوق نیست بعد سفر زمن بگوی حریفان دشت پیما را