بکاول

بکاول. [ ب َ / ب ُوَ / وُ ] ( اِ ) بقاول. بوکاول. بزرگ و ریش سفید مطبخ. خوانسالار. ( ناظم الاطباء ). باورچی. ( آنندراج ). در هندوستان بمعنی داروغه مطبخ و باورچیخانه و کسی که اطعمه را پیش امرا و سلاطین قسمت کند مستعمل است. ( از آنندراج ). داروغه باورچیخانه. ( غیاث ): رعایا که تغار بر ایشان نمی رسید بعضی بسبب بدادایی متصرفان و بعضی بجهت آنکه بوکاولان خدمتی میگرفتند و اهتمال می نمودند... ( تاریخ غازانی ص 301 ). || ناظر و آبدار و شرابدار. ( ناظم الاطباء ). مأمور سررشته داری که پرداخت حقوق سپاهیان و تقسیم غنائم در قشون و تهیه غذا برای سکنه مدرسه و خانقاه از وظایف او بوده است. ( مغول و تیموری ) ( از فرهنگ فارسی معین ).
بکاول. [ ب َ وُ ] ( اِخ ) دهی از دهستان دربقاضی بخش حومه شهرستان نیشابور. سکنه 409 تن. آب از قنات. محصول آنجا غلات. شغل اهالی آن زراعت، کسب و کار در شهر. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 ).

بقاول، خوان سالار، در عهد ایلخانان مغول، کسی که مٲمور آماده ساختن غذا برای دربار، پادشاهان، و امرا یا فراهم ساختن خواربار سپاهیان بوده.

( صفت.اسم ) ۱- مباشر تهی. غذا و آشامیدنی جهت شاهان و امیران. ۲- مامور سر رشته داری قشون که از جمل. وظایف او پرداخت مزد سپاهیان و تقسیم غنایم بوده است ( ایلخانان مغول و تیموری ). ۳- متصدی سر رشته داری که مامور تهی. غذا برای سکن. ( مدرسه ) و ( خانقاه ) بود.
ده از دهستان دربقاضی بخش حومه شهرستان نیشابور. آب از قنات. محصول: غلات. شغل: زراعت کسب و کار در شهر.

بکاول (تربت حیدریه). بکاول ( تربت حیدریه )، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تربت حیدریه در استان خراسان رضوی ایران است.
این روستا در دهستان بالاولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۸ نفر ( ۵۸خانوار ) بوده است.

💡 بکاوُل با دو تلفظ بَکاوُل و بُکاول آمده‌است و عنوان سمتی در دستگاه ایلخانان بوده که در دودمانهای ایرانی، خوان سالار خوانده می‌شد. عنوان بکاول تا مدتی پس از زوال ایلخانان نیز به کار می‌رفت و ظاهراً دولتشاه، این لقب را از پدر یا نیاکانش به ارث برده بود، زیرا خود سمت خوان سالاری نداشت و در دستگاه سلاطین مظفری از زمرهٔ سرداران بود.

💡 بکاول (نیشابور)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی ایران است.

💡 دولتشاه بکاول از سرداران شاه شجاع مظفری و مأمور مالیهٔ کرمان از جانب آن پادشاه بود، اما طغیان آغاز کرد و بنای استقلال گذاشت، پس شاه شجاع همت بر استیصال او نهاد. دولتشاه سرانجام پس از غدر دوباره با شاه شجاع، به فرمان آن پادشاه کشته شد.