شاریه

واژه «شاریه» در منابع تاریخی به نام زنی آوازه‌خوان و نوازنده در دوره عباسی اشاره دارد که به دلیل مهارت هنری خود در موسیقی و خوانندگی شهرت یافته بود. این زن از جمله مطربان برجسته دربار به شمار می‌رفت و در محافل اشرافی آن زمان حضور داشت. او در برخی گزارش‌ها به عنوان کنیز هنرمندی معرفی شده که توسط ابراهیم بن مهدی خریداری شد. سپس بنا بر نقل‌های تاریخی، او آزاد گردید و بعدها به همسری او درآمد. شخصیت «شاریه» نمونه‌ای از نقش زنان هنرمند در فرهنگ موسیقایی دوره عباسی محسوب می‌شود. در آن دوران، موسیقی و آواز جایگاه مهمی در دربار خلفا و مجالس اشراف داشت. شاریه به دلیل صدای خوش و مهارت در نوازندگی توانست شهرت قابل توجهی به دست آورد. نام او در کنار دیگر هنرمندان زن آن دوره در منابع ادبی و تاریخی ذکر شده است. علاوه بر این، «شاریه» در برخی تحلیل‌های زبانی به عنوان یک اسم دخترانه عربی نیز معرفی شده است. در این کاربرد، این واژه به معنای «خریدار» ریشه‌یابی شده، هرچند شهرت اصلی آن بیشتر به شخصیت تاریخی و هنری او بازمی‌گردد.