شکر خاییدن

شکر خاییدن. [ ش َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) شکر خوردن. || کنایه از شیرین کام شدن. ( یادداشت مؤلف ):
تا همی خوانی تو اشعارش همی خایی شکر
تا همی گویی تو ابیاتش همی بویی سمن.منوچهری.و رجوع به شکرخا و شکرخای و شکرخایی شود.

شکر خوردن یا کنایه از شیرین کام شدن.

💡 هر کی صفرا شودش غالب از شیرینی تلخ گردد دهنش گاه شکر خاییدن