زیبی

زیبی. [بی ی ] ( ع ص نسبی ) زیباوی. رجوع به همین کلمه شود.
زیبی. [ زَ ] ( ص نسبی ) منسوب است به زیب که قریه ای است در ساحل بحرالروم بر کنار عکا. ( از انساب سمعانی ). منسوب است به زیب، روستائی نزدیک عکا. ( از معجم البلدان ). رجوع به زیب شود.
زیبی. [ زَ ] ( اِخ ) حسن بن الهیثم بن علی التمیمی الزیبی، مکنی به ابوعلی. وی از حسن بن الفرج الغزی در غزة استماع نمود و ابوبکر احمدبن محمد عبدوس النسوی از او روایت کرد. ( از معجم البلدان ). رجوع به زیب شود.

حسن ابن الهیثم بن علی التمیمی الزیبی مکنی به ابو علی که از حسن ابن الفرج الغزی در غزه استماع نمود و ابوبکر احمد بن محمد عبدوس النسوی از او روایت کرد.

💡 شد ار چه خاک پایش زیب افلاک چه افلاکی چه زیبی کم شد از خاک

💡 نعل سمندت آنکه هلال است ازو به رشک زو گوش زهره زیبی بس محتشم گرفت

💡 سر تو زیبی‌، که سروری همه را سر‌شبان هم تو شایی این رمه را

💡 آفاق شرع رونق و زیبی دگر گرفت تا برزد آفتاب لقایش ز کوه سر

💡 کرد بر پا بس اساس نو در آن شهر کهن دادش اول از حصاری تازه زیبی و فری