خوارگی

خوارگی. [ خوا / خا رَ / رِ ] ( حامص ) عمل ِ خوردن. ( یادداشت بخط مؤلف ).
- غم خوارگی؛غم خوردن:
بغم خوارگی جز سرانگشت من
نخارد کس اندر جهان پشت من.
- ملخ خوارگی؛ آفتی که بر اثر ملخ و هجوم آن برای کشت پیدا میشود. ملخ زدگی.
- نمک خوارگی؛ کنایه از حق کسی را نگاه داشتن.

عمل خوردن

💡 شیخ شهر ما که بودی شهره در کم خوارگی از همه در دور لعلت باده افزون می خورد

💡 تو خون و نجاستی و مشتی رگ و پی انگار نبود، این چه غم خوارگی است

💡 می خوارگی اندر مه دی می باید همدم همه ساله نای و نی می باید

💡 جهان را بر کسی غم خوارگی نیست کسی را چاره جز بیچارگی نیست

💡 ز کم خوارگی کم شود رنج مرد نه بسیار ماند آنکه بسیار خورد

💡 به صبح و شام نخواهم نهاد جام از دست شراب خوارگیی بر دوام خواهم کرد