بذوق

بذوق. [ ب ُ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ بَذْق. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( از ذیل اقرب الموارد ).

بذق.

💡 تاچو عقل و شرع و شوق آید پدید آنچه میجوئی بذوق آید پدید

💡 مکن ملامت بلبل که ساخته برقیب بذوق گل شده با خار یار در بستان

💡 درون سینه بذوقی نشست ناوک او که ناله را ز برون آمدن پشیمان کرد

💡 شه سریر سخاوت علی که ابر کفش بذوق دیده عاشق کند گهر باری

💡 بدرد عشق که هرگز بذوق گریه من نکرد قهقه شوق کبک کهساری

💡 اگرچه قافیه لحنست از برای دعا بگفت خواهم بیتی بذوق نیک لذیذ