اویت

اویت. [ اَ ی َ ] ( ع مص ) بخشودن و ترحم نمودن. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

بخشودن و ترحم نمودن

💡 سجود او کن اویت ره نماید جمال خویش کل ناگه نماید

💡 دَرِ احمد زن و رَو کن تولّا که تا اویت رساند سوی الّا

💡 ای اخی دست از دعا کردن مدار با اجابت یا رد اویت چه کار

💡 از او شادمانی و ز اویت غمی است و ز اویت فزونی و ز اویت کمی است

💡 وگرت رهبر باید به سوی سیرت او زی ره و سیرت اویت پسرش راهبر است

💡 از آنکه مهمان باشد ز تو بآزادی نثار آخر از اویت بود برات از نار