عنبر سرشت

عنبرسرشت. [ عَم ْ ب َ س ِ رِ ] ( ص مرکب ) که سرشت عنبر دارد. آمیخته به عنبر:
عالم بهشت گشته عنبرسرشت گشته
کاشانه زشت گشته صحرا چو روی حورا. کسایی.تو لاله دیدی شمشادپوش و سنبل تاج
بنفشه دیدی عنبرسرشت و مشک آیین.فرخی.و هر میوه ای که در بهشت عنبرسرشت هست در آنجا نیکو و لطیف بوده است.( تاریخ بخارا ص 33 ).
گر از نخل طوبی رسد در بهشت
بهر کوشکی شاخ عنبرسرشت.نظامی.پر از حور آراسته چون بهشت
بساط زمین گشته عنبرسرشت.نظامی.اباهای نوشین عنبرسرشت.نظامی.

که سرشت عنبر دارد آمیخته به عنبر

💡 گل خوبان چو گل عنبر سرشت است ولی بوی وفا با هیچ یک نیست

💡 گرچه تو قصر بهشت کرده‌ای عنبر سرشت از جگر سوخته‌، می‌برم آنجا بخور

💡 به کوی تو ای باغ رشک بهشت که باغیست از خلد عنبر سرشت

💡 بود باغی آن صنم را چون بهشت پر درخت و پر گل عنبر سرشت

💡 بخرام سوی تربت شاهی که بشنوی بوی وفا ز طینت عنبر سرشت ما