چاه ذقن. [ هَِ ذَ ق َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) چاه زنخ و چاه زنخدان و چاه غبغب. ( آنندراج ). چاه زنخ و چاه زنخدان. ( فرهنگ نظام ). کنایه از گوی خرد که در زنخدان و غبغب خوبان میباشد.( آنندراج ). مجازاً گود کوچکی که در چانه کسی باشد.( فرهنگ نظام ). رجوع به چاه زنخ و چاه زنخدان شود.
چاه زنخ و چاه زنخدان و چاه غبغب. چاه زنخ و چاه زنخدان.
💡 دل در آن چاه ذقن ماند، بگو با سر زلف که به فریاد اسیران تک چاه رسد
💡 بلغزید از صفای چهره اش پای دلم جویا نشان یوسف خود را در آن چاه ذقن دارم
💡 ز چین ابرو و چاه ذقن فرو گشتم چرا که هست ز گرداب غرقه ها تا موج
💡 دلو دو چشم مرا گرچه که کم نیست آب مردمک دیده را چاه ذقن واجبست
💡 خبر کبوتر چاه ذقن به بابل برد تمام بابلیان دست از فسون شستند
💡 یوسف حسن تو در چاه ذقن خواهد فتاد کاروان مور خط و زلفت رسن خواهد شدن
