سرافشان. [ س َ اَ ] ( اِ مرکب ) تیغ و مانند آن که چیزی را ببرد. ( آنندراج ):
که هرکه ز رای و ز فرمان من
بپیچد ببیند سرافشان من.فردوسی.سپیده دمان هست مهمان من
به نخجیر بیندسرافشان من.فردوسی.|| ( نف مرکب ) جنباننده سر از ناز و کرشمه و یا از کبر و غرور. ( ناظم الاطباء ). || مست. ( آنندراج ).
۱. سرافشاننده، سرجنباننده.
۲. [مجاز] مست.
۳. [مجاز] مغرور، متکبر.
( صفت ) ۱ - آنکه سر کسان بیفشاند. ۲ - سر جنباننده از غرور و مستی و شور و حال.
اسم: سرافشان (دختر) (فارسی) (تلفظ: sarafšān) (فارسی: سرافشان) (انگلیسی: sarafshan)
معنی: ویژگی کسی که سر می دهد و فداکاری می کند، ( در قدیم ) جنباننده ی سر از ناز و کرشمه و یا از کبر و غرور
💡 هر آنچم اشارت کنی آن کنم به پای سمندت سرافشان کنم
💡 ای شده فتح سرافراز، ز پای علمت دست بر سر عدو از تیغ سرافشان تو باد
💡 برنجی معطر سرافشان به قند طبق ها فزون از چه و چون و چند
💡 که هرکو ز رای و ز فرمان من بپیچد ببیند سرافشان من
💡 شب تیره از تیغ رخشان کنم به آورد گه بر سرافشان کنم
💡 ازتوملک یدوزحاسد دولت رقبه است هرکجادعوی باتیغ سرافشان باشد
