خانه سیاه

خانه سیاه. [ ن َ / ن ِ ] ( ص مرکب )خانه سیه. خانه خراب. ( ناظم الاطباء ). در محل نفرین گویند خانه اش سیاه:
کمال هست قرین با رقیب خانه سیاه
چو بلبلی که بزاغش کنند اسیر قفس.کمال خجندی ( از آنندراج ).بهر تو در متاع خود آتش زدیم و هیچ
رحمی بحال خانه سیاهی نمی کنی.بابا فغانی ( از آنندراج ).ارباب هنر جمله چو فانوس درین بزم
از روشنی دیده و دل خانه سیاه اند.وحید ( ازآنندراج ).|| در محل نفرین گویند.

خانه سیه خانه خراب

💡 روزگار سیه آورد به چشم سیهت ما سیه‌خانه به آن خانه سیاه آمده‌ایم

💡 دل مرا سر زلف تو کرده، خانه سیاه غم تو از دل تنگم شدست، خانه خراب

💡 کمال هست قرین با رقیب خانه سیاه چو طوطی ای که به زاغش کنند اسیر قفس

💡 ای رقم فریب عقل از تو بسوخت هستیم خانه سیاه می‌کند نسخهٔ کیمیای تو