دامش

دامش. [ م ِ ] ( اِمص ) اسم مصدر از دامیدن. رجوع به دامیدن شود.

💡 خوش آن بلبل که بگشایند در گلزار دامش را دهد گل بی جفای باغبان هر لحظه کامش را

💡 یا جان ز تنگنای قفس باشدش غمین یا خاطر از شکنجه ی دامش بود فگار

💡 خواجو از دامش رهائی چون تواند جست از آنک پای بند عشق را نبود نجات از دام او

💡 یکدانه و صد هزار دامش در پی یک خوشه، هزار خوشه چین از دنبال

💡 هم بر هوای بامش مرغ پریده بنشست هم بر امید دامش صید رمیده برخاست

💡 ره بدان دانه خال ار نبرم کاش دهد دست کز حال دل مانده به دامش پرسم