فاتخذوه

واژه «فَاتَّخِذُوهُ» از ریشه «أخذ» در زبان عربی گرفته شده است و در ساختار صرفی خود به صورت فعل امر جمع به کار رفته که معنای کلی آن «پس او را برگزینید»، «او را بگیرید» یا در سیاق قرآنی «او را به عنوان چیزی معین در نظر بگیرید» می‌باشد. در کاربرد قرآنی، این واژه غالباً ناظر به یک دستور رفتاری است که انسان را به اتخاذ یک موضع مشخص در برابر یک حقیقت یا شخصیت دعوت می‌کند. برای نمونه در آیه «فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا» منظور این است که شیطان را به عنوان دشمن قطعی و آگاهانه در نظر بگیرید و نسبت به او موضع دشمنی داشته باشید. در یک جمله تفسیری می‌توان گفت: «چون شیطان دشمن آشکار انسان است، خداوند فرموده است فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا یعنی او را دشمن خود بدانید و از پیروی‌اش پرهیز کنید». در کاربرد غیرقرآنی نیز می‌توان گفت: «اگر کسی به اصول اخلاقی پایبند نیست، فَاتَّخِذُوهُ مَثَلًا لِلتَّحذیر، یعنی او را به عنوان نمونه‌ای برای هشدار گرفتن در نظر بگیرید». همچنین در یک بیان آموزشی می‌توان آورد: «در تحلیل رفتارها، گاهی باید یک رفتار را فَاتَّخِذُوهُ مِعیاراً برای تشخیص درست از نادرست قرار دهید». در یک مثال ساده‌تر می‌توان گفت: «در مواجهه با تجربه‌های تلخ، انسان باید فَاتَّخِذُوهُ دَرساً لِلمُستَقبَل، یعنی آن را به عنوان درس زندگی بپذیرد». از نظر ساختاری، «فَاتَّخِذُوهُ» فعل امر است که با حرف «فـ» برای نتیجه‌گیری آغاز شده و به ضمیر «ـه» اشاره به موضوع مورد حکم دارد. بنابراین این واژه تنها به معنای «گرفتن» نیست، بلکه مفهوم عمیق‌تری از «انتخاب آگاهانه یک موضع یا نسبت دادن یک جایگاه به چیزی یا کسی» را در خود دارد. در مجموع، «فَاتَّخِذُوهُ» در جمله همواره به معنای یک دستور رفتاری است که انسان را به پذیرش، انتخاب یا موضع‌گیری مشخص نسبت به یک امر دعوت می‌کند.