تحاشی

تحاشی. [ ت َ ] ( ع مص ) به یک سو شدن. ( دهار ) ( منتهی الارب ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( فرهنگ نظام ) ( ناظم الاطباء ). تنزه از چیزی. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). || حاشا گفتن و ابا و امتناع و انکار و عدم قبول. ( ناظم الاطباء ). || کناره کردن از چیزی با ترس. مثال: فلان از من تحاشی میکند. این معنی مخصوص فارسی است. ( فرهنگ نظام ): رعیت کرمان از شکایت امیر فخرالدین عباس،تحاشی می نمودند. ( المضاف الی بدایع الازمان ص 35 ).
- سخن یا دشنام بی تحاشی؛ سخن یا دشنام بی پروا: طایفه رندان بخلاف درویشی بدرآمدند و سخنان بی تحاشی گفتند و بزدند. ( گلستان ). دشنام بی تحاشی دادن گرفت. ( گلستان ).

(تَ ) [ ع. ] (مص ل. ) پرهیز کردن، خودداری کردن.

۱. منکر شدن.
۲. دوری کردن، پرهیز کردن، از چیزی دوری گزیدن.

به یک سوشدن، دوری کردن، پرهیزکردن، دوری گزیدن
( مصدر ) تن زدنپرهیز کردن دوری جستن امتناع کردن.

پرهیز کردن، خودداری کردن.
انکار کردن، به گردن نگرفتن، نپذیرفتن.

💡 ولیک از شرم رویم می نماید از آن تارک که خود دانی تحاشی

💡 ز خنب خانه تحاشی مکن که نتوان کرد به سعیِ رنگ رزان رنگِ صبغت اللّهی

💡 تحاشی کن از غمزۀ چشمِ مست که آن تیر را سینه باشد سپر

💡 ها بوسه بده جان پدر چند تحاشی هی باده بخور جان پسر چند تعلل

💡 اگر اهلیّتی داری ز نااهلان تحاشی کن کمال دوستی باشد که با هم با دوستان سازی

💡 ز آفتابِ قدح کور دیده بگریزد کز آفتاب تحاشی نکرد جز خفّاش