جهی

( جهی ً ) جهی ً. [ ج َ هَن ْ / ج ِ هَن ْ ] ( ع مص ) خراب و ویران گردیدن. ( منتهی الارب ).

و در اقرب الموارد بکسر اول خراب و ویران گردیدن.

دیوِ جَهی از دیوهای شناخته شده در آیین زردشتی است و نمادی از پلیدی های زنانه و روسپی گری به شمار می رود. این دیو در اسطورهٔ آفرینش نقش تخریبی عمده ای داشته است.

💡 وانک لنگ و لوک آن سو می‌جهی از همه لنگی و لوکی می‌رهی

💡 ای برادر به گرد سیم برآی بر نیاید جهیز تو به سخن

💡 به سمرقند اگر چند کنون جهد کنی به سلامت نجهی از پسر سلمانی

💡 سم ناشده تر جهی ز هر جوی ور خود باشد به عرض قلزم

💡 هر که او دل برخ ماهرخی خواهد داد باری آنروی دلفروز که وجهیست حسن

💡 نه بر وجهی که باشد رونق او در آخر کرد ذکر آب و صابون