مبذول

مبذول. [ م َ ] ( ع ص )بخشیده شده. ( آنندراج ). خرج شده و مصرف شده و بخشیده شده. ( ناظم الاطباء ): که اگر تمامی خزاین ما در آن مبذول خواهد بود باک نیاید. ( کلیله و دمنه ).
گفت بهر شاه مبذول است جان 
او چرا آید شفیع اندرمیان.مولوی. || قبول کرده. ( آنندراج ). پسندیده. ( ناظم الاطباء ): اگر مثلاًدر ملک مشارکت توقع کنی مبذول است. ( کلیله و دمنه ).
- مبذول داشتن؛ پذیرفتن. قبول کردن: سلطان ملتمس ایشان مبذول داشت و همگنان را بخواند و بنواخت. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 249 ). ملک نوح این التماس مبذول داشت. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 356 ). امیرالمؤمنین الناصرلدین اﷲ التماس او مبذول داشت. ( جهانگشای جوینی ).

(مَ ) [ ع. ] (اِمف. ) ۱ - خرج شده، مصرف شده. ۲ - بذل شده، بخشیده شده.

بذل شده، بخشیده شده.

بذل شده، بخشیده شده
( اسم ) بذل شده

خرج شده، مصرف شده.
نسبت دادن خوک به فرد.
فهشی بسیار قدیمی برای پر مصرفان

💡 تو چرخ بذل و عطایی و اخترت منصف تو بحر فضل و سخایی و گوهرت مبذول

💡 پادشاها هر چه گوید پادشه باشد صواب همگان را آن سخن مبذول باید داشتن

💡 آن درّ ثمین را که واسطهٔ قلادهٔ شاه خواهد بود برای سفتن به جوهری استاد دهند؛ هرچند استاد در صنعت خود کامل‌تر خوف وی در آن سفتن بیشتر. اینجا دانش بسیار مانع فعل می‌آید حیلت آن بود که از آن شغل دل فارغ کند با آنکه داند که آن حیرت که در حق استاد خواست بود در حق او مبذول بود. آری چون پادشاه به عدل و فضل موصوف بود نظر بر فعل و فاعل دارد در حال نه بر کثرت حیلت و وقت علم.