پستک

پستک. [ پ َ ت َ ] ( ص مصغر ) کوتاه قد. کوتاه بالا. قصیر. قُصقُص. قُصقُصه. قَلاش؛ پستک ترنجیده. قَلمّزَه؛ زن پستک ناکس. کعل؛ مرد پستک ناکس. وَحرَه؛ زن سرخ رنگ پستک. قَعْل؛ پستک زفت نافرجام. کیص و کیّص؛ پستک نازک اندام پرگوشت. اکوئلال؛ پستک شدن. مُکعَظّ؛ پستک سطبراندام. کوَألل؛ پستک مع فحج گه رفتاریست یعنی پیش پایها نزدیک و پاشنه ها دور. ( منتهی الارب ). || ( اِ مرکب ) قسمی نیم تنه از نمد خشن که بیشتر ستوربانان یعنی مهتران اصطبل و چابک سواران پوشند. جامه ای از نمد بی آستین یا از پارچه پشمین زفت. نیم تنه نمدین سخت خَشن. نیم تنه. یَلک. اشتربانه. زُرمانِقه.

(پَ تَ ) ۱ - (ص. ) کوتاه قد. ۲ - (اِمر. ) نیم تنة نمدی خشن.

نیم تنۀ نمدی بی آستین که در قدیم سوارکاران می پوشیدند، جلیقۀ نمدی.

نیمتنه نمدی بی آستین که درقدیم سوارکاران پوشند
۱-( صفت ) کوتاه قد کوتاه بالا. ۲- ( اسم ) نیم تن. نمدی خشن یلک اشتربانه زرمانقه.

کوتاه قد.
نیم تنة نمدی خشن.

💡 نرگسش مستک و عاشق‌کشک و خونخوارک سنبلش پستک و شوریدگک و پرچینک

💡 نرگس هندوک مستک او جادوکی سنبل زنگیک پستک او کافرکی

💡 آن نگار گلخنی را خانه گرمک یافتند عشقبازان رفته او را بام پستک یافتند