ندامتگاه

💡 به ناموس ضعیفی می‌کشم بار گرانجانی ندامتگاه مینایی‌ست خلوتخانهٔ سنگم

💡 در داستان‌های کلاسیک ادبیات فارسی، شخصیت اصلی پس از ارتکاب خطای بزرگ، در تنهایی و سکوت به ندامتگاه خود پناه می‌برد تا توبه کند.

💡 احساس گناه عمیق و حضور در ندامتگاه درونی، می‌تواند مسیر تغییر رفتار و بازگشت به خویشتن راستین را برای هر انسانی هموار سازد.

💡 شاعر با توصیف ندامتگاه، سعی دارد بار سنگین پشیمانی را بر دوش مخاطب بگذارد تا به عظمت بخشش و رحمت الهی پی ببرد.