بهشت عفوکنندگان

«بهشت عفوکنندگان» مفهومی قرآنی است که به پاداش الهی برای کسانی اشاره دارد که خطا و اشتباه دیگران را می‌بخشند. این افراد نه تنها خشم خود را فرو می‌برند، بلکه در برابر خطای دیگران، گذشت و عفو پیشه می‌کنند و این رفتارشان مورد پسند خداوند است. در قرآن کریم آمده که خداوند بهشت را برای عفوکنندگان آماده ساخته و آن را به افرادی که پرهیزگار و نیکوکارند وعده داده است. این پاداش نشان‌دهنده اهمیت اخلاق عالی انسانی و کنترل نفس در تعاملات اجتماعی است و فضایل اخلاقی را تقویت می‌کند. بهشت عفوکنندگان شامل کسانی می‌شود که در توانگری و تنگدستی انفاق می‌کنند و نسبت به خطای مردم بردباری نشان می‌دهند. عفو و گذشت با فروبردن خشم همراه است، زیرا کنترل خشم به تنهایی ممکن است کینه را از قلب انسان پاک نکند. این صفت فقط شامل افراد شایسته می‌شود و منظور از آن بخشش کسانی است که سزاوار عفو هستند، نه دشمنان خون‌آشام. عفو و گذشت، هم‌راستا با خویشتنداری، انسان را از عداوت و کینه آزاد می‌کند و رفتار اجتماعی نیکو را ترویج می‌کند. قرآن این فضیلت را به عنوان یکی از صفات عالی پرهیزگاران ذکر کرده و آن را زمینه‌ای برای رسیدن به پاداش جاویدان در بهشت معرفی می‌نماید.

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] بهشت عفوکنندگان (قرآن). یکی از کار های مورد پسند عفو کردن دیگرا ن می باشد که خداوند بهشت را برای اینها فراهم کرده است.
خداوند بهشت را برای عفوکنندگان از مردم آماده ساخته و در قرآن هم به این موضوع اشاره شده است در آنجا که می فرماید:وسارعوا الی مغفرة من ربکم وجنة عرضها السمـوت والارض اعدت للمتقین• الذین... والعافین عن الناس والله یحب المحسنین.و شتاب کنید برای رسیدن به آمرزش پروردگارتان؛ و بهشتی که وسعت آن، آسمانها و زمین است؛ و برای پرهیزگاران آماده شده است. •همانها که در توانگری و تنگدستی، انفاق می کنند؛ و خشم خود را فرو می برند؛ و از خطای مردم درمی گذرند؛ و خدا نیکوکاران را دوست دارد..از آنجا که در آیه قبل وعده بهشت جاویدان به پرهیزگاران داده شده در این آیه پرهیزگاران را معرفی می کند و پنج صفت از اوصاف عالی و انسانی برای آنها ذکر نموده است:((آنها از خطای مردم می گذرند)) (و العافین عن الناس ).فرو بردن خشم بسیار خوب است اما به تنهائی کافی نیست زیرا ممکن است کینه و عداوت را از قلب انسان ریشه کن نکند، در این حال برای پایان دادن به حالت عداوت باید ((کظم غیظ)) تواءم با ((عفو و بخشش )) گردد، لذا به دنبال صفت عالی خویشتنداری و فرو بردن خشم، مساءله عفو و گذشت را بیان نموده، البته منظور گذشت و عفو از کسانی است که شایسته آنند نه دشمنان خون آشامی که گذشت و عفو باعث جراءت و جسارت بیشتر آنها می شود.