غریویدن

غریویدن. [غ ِ ری دَ ] ( مص ) فریاد زدن. شور و غوغا کردن. ( برهان قاطع ) ( آنندراج ). آواز بلند برداشتن. ( فرهنگ خطی متعلق به کتابخانه لغت نامه ). غریو کردن:
غریویدن آمد ز توران سپاه
ز سر برگرفتند گردان کلاه.فردوسی.شد آن انجمن زار و گریان بر او
برآمد غریویدن های و هو.اسدی ( گرشاسب نامه ).برآمد ده و افکن و گیر و رو
غریویدن کوس و پیکار و غو.اسدی ( گرشاسب نامه ).طپانچه همی کوفت بر روی و چشم
غریوید بسیار ازدرد و خشم.شمسی ( یوسف و زلیخا ).غریویدن کوس گردون شکاف
زمین را برافکند پیچش به ناف.نظامی. || نالیدن. زاری کردن. گریستن:
غریوید بسیار و بردش نماز
بپرسیدش از رنجهای دراز.فردوسی.غریویدن چنگ و بانگ رباب
برآمد ز ایوان افراسیاب.فردوسی.غریوید یوسف دگرباره زار
بغلطید بر خاک چون کشته مار.شمسی ( یوسف و زلیخا ).به مهر دلش تنگ در بر گرفت
وزآن پس غریویدن از سر گرفت.شمسی ( یوسف و زلیخا ).غریویدن آن فروزان چراغ
همی کرد یعقوب را دل به داغ.شمسی ( یوسف و زلیخا ).

(غَ دَ ) (مص ل. ) ۱ - فریاد زدن. ۲ - نالیدن و گریستن.

بانگ برآوردن، فریاد زدن، خروشیدن: غریویدن کوس گردون شکاف/ زمین را برافکند پیچش به ناف (نظامی۵: ۹۶۷ )، خرامان غریوید و بردش نماز / بپرسیدش از رنج های دراز (فردوسی: ۲/۳۹ ).

( مصدر ) ۱ - غریو کردن فریاد زدن آواز بلند برداشتن ۲ - نالیدن و گریستن زاری کردن.

فریاد زدن.
نالیدن و گریستن.

💡 غریویدن کوس و آوای و نای دل کوه گفتی برآمد ز جای

💡 برآمد ده و افکن و گیر و رو غریویدن کوس پیکار و غو

💡 غریویدن کوس و بانگ یلان همی هوش و دل بستد از بد دلان

💡 غریویدن نای و آواز چنگ همی رفت هر جایگه بی درنگ