عنایت

عنایت. [ ع ِ ی َ ] ( ع اِمص ) عنایة. قصد کردن و اهتمام داشتن بچیزی. ( از غیاث اللغات ) ( از آنندراج ). اهتمام. ( فرهنگ فارسی معین ). || مددکاری و دستگیری و یاری و امداد. || میل و محبت. ( ناظم الاطباء ). || قصد. ( فرهنگ فارسی معین ). || توجه. ( فرهنگ فارسی معین ) ( ناظم الاطباء ). || مهربانی و لطف و احسان و بخشش و انعام. ( ناظم الاطباء ). عنایة. رجوع به عنایة شود

(عِ یَ ) [ ع. عنایة ] ۱ - (مص ل. ) توجه داشتن، دقت کردن. ۲ - (مص م. ) نگهداری کردن، حفاظت.

قصدکردن، آهنگ کردن، حفظکردن، اهتمام داشتن، توجه واشتغال به امری
۱ - ( مصدر ) آهنگ کردن قصد کردن. ۲ - حفظ کردن. ۳ - توجه نمودن مورد توجه قرار دادن. ۴ - احسان کردن انعام کردن ۵ - ( اسم ) قصد. ۶ - توجه اهتمام. ۷ - احسان انعام. ۸ - علم حق تعالی به مصالح امور بندگان علم محیط الهی علم خدا به نظام وجودی جهان. یا عنایت الهی. بخشایش الهی.

اسم: عنایت (پسر) (فارسی، عربی) (تلفظ: enāyat) (فارسی: عنايت) (انگلیسی: enayat)
معنی: مهربانی، لطف، ( عربی )، توجه به کسی همراه با مهربانی، نیکی، احسان، کمک، یاری، ( در تصوف ) توجه خاص خداوند به سالک، ( در فلسفه ی قدیم ) علم خداوند به نظام خیر کلی یا مصالح امور بندگان

💡 صد پرسشم ز هر سر مو می کنی، ولی یک بار عنایتی به جوابم نمی کنی

💡 چون بسر دست شاه شیر خدا شد بلند بتارک مهر و ماه ظل عنایت فکند

💡 بگفتا که عنایت بر فزون است ولیکن دیدن ناچار می‌بین