ابراهیم خواص. [ اِ م ِ خ َوْ وا ] ( اِخ ) ابواسحاق بغدادی. اصلاً ایرانی و پدرش از مردم آمل بوده و چون تولد و پرورش ابراهیم در بغداد بود به بغدادی مشهور گشت. ابراهیم در آغاز عمر چندی بتحصیل پرداخت و پس از آن مایل بتصوف گشت و چنانکه لقب او دلالت دارد معاش خود را از بافتن بوریا و زنبیل و مانند آن میگذرانید ( خوص برگ درخت خرماست که در عربستان برای بافتن بادبیزن و سفره و زنبیل بکار میرود ) و پیوسته در سفر بوده و حکایاتی که از او نقل میکنند غالباً راجع بسیاحت یا حج است. او در بین عرفا شهرتی بسزادارد و در سال 291 هَ.ق. در طبریه درگذشته است.
فرهنگ فارسی
ابو اسحق بغدادی اصلا ایرانی و پدرش از مردم آمل بوده
دانشنامه آزاد فارسی
ابراهیمِ خَوّاص ( ـ۲۹۱ق) عارف ایرانی. اصلاً آملی بود و در سامره به دنیا آمد. گروهی او را از بزرگان طبقه دوم و گروهی دیگر از طبقه سوم می دانند. با جنید و ابوالحسین نوری مصاحبت داشت. هرچند هیچ گاه به شهرت آن دو نرسید، او را در تجرید و توکّل، یگانۀ زمان دانسته اند. تألیفاتی داشته و سخنان کوتاه حکمت آمیزی نیز از او نقل شده است. در اواخر عمر، در مسجد جامع ری منزل گرفت. آورده اند که هرگاه از مسجد خارج می شد با غسل جدید به آن جا بازمی گشت. ابوجعفر خلدی از مریدان اوست.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْراهیم ِ خَوّاص، ابو اسحاق ابراهیم بن احمد بن اسماعیل (د ۲۹۱ق /۹۰۴م )، یکی از مشایخ صوفیه و از اقران جنید و نوری می باشد. اصل وی از سرّ من رأی ( سامرا ) خطیب بغدادی، احمد، ج۶، ص۷، تاریخ بغداد، بیروت، دارالکتب العربیة. گفته اند که شهرت ابراهیم به خواص (از خوص به معنی برگ خرما ) از این روی بوده که وی با بافتن و فروش آن زندگی می گذرانده است. خوّاص غالب اوقات را در سفر می گذرانید، ولی سرانجام در ری اقامت گزید. وفات وی در مسجد جامع ری وفات یافت. یوسف بن حسین رازی (از عرفای آن عصر) امر تغسیل او را عهده دار شد ابن جوزی، عبدالرحمان، ج۴، ص۱۰۲، صفة الصفوة، بیروت، ۱۳۹۹ق. ...
جمله سازی با ابراهیم خواص
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 وقتی حسین منصور ابراهیم خواص رادید پرسید «فی ای مقام انت» گفت در کدام مقام روش میکنی؟ جواب داد که «اروض نفسی فی مقام التوکل منذ ثلثین سنه» گفت سیسال است تا نفس را در مقام توکل ریاضت میفرمایم.
💡 از ابراهیم خواص رحمةاللّه علیه میآید که گفت: «مرا از خدایتعالی عمر ابد میباید اندر دنیا، تا همه خلق اندر نعمت دنیا مشغول گردند و خدمت حق فراموش کنند و من اندر بلای دنیا به حفظ آداب شریعت قیام کنم و حق را یاد دارم.»
💡 پس اولیا گواهاناند بر صدق رسالت رسول روا نباشد که بر دست بیگانه کرامتی ظاهر شود و اندر این معنی حکایتی آرند از ابراهیم خواص رحمة اللّه علیه و آن سخت اندر خور بود اینجا.
💡 و اندر حکایات معروف است که: چون ابراهیم خواص رضی اللّه عنه به کوفه به زیارت حسین بن منصور شد، وی را گفت: «یا ابراهیم، روزگار خود اندر چه گذاشتی؟» گفت: «خود را بر توکل درست کردهام.» گفتا: «ضَیَّعْتَ عُمْرَکَ فی عُمْرانِ باطنِک، فاینَ الفَناءُ فی التّوحیدِ؟ ضایع کردی عمر اندر آبادانی باطن، فنای تو اندر توحید کجاست؟»
💡 جعفر خلدی جعفربن محمدبن نُصَیر خوّاص یا ابومحمد خوّاص (زاده: - درگذشت: بغداد، رمضان ۳۴۸ قمری) عارف و محدث قرن سوم و چهارم هجری بود. وی با برخی صوفیان از جمله جُنَید بغدادی، ابوالحسین نوری، جُرَیری، ابوالعباس مسروق، رُوَیمِ بغدادی، ابراهیم خواص و سَمنون بوده و مرشد ابوالعباس نهاوندی و ابوالحسن محمد علوی همدانی مشهور به حمزه علوی بودهاست.
