ابوالحسین نوری

[ویکی فقه] نوری، ابوالحسین، از عرفای خراسانی الاصل و از صوفیان مشهور بغداد در قرن سوم می باشد.
احمدبن محمد بَغَوی هروی به ابن بَغَوی مشهور و به نوری ملقب بود، نوری را امیرالقلوب و قمرالصوفیه و طاووس العباد نیز لقب داده اند، برخی کنیۀ وی را ابوالحسن، ولی اغلب کنیه اش را ابوالحسین نوشته اند.
تولد
در منابع متقدم تاریخ تولد او ذکر نشده است، اما برخی سال تولد وی را ۲۲۵ یا ۲۲۶ تخمین زده اند.
پدر
پدر نوری از اهالی بَغشور، شهری در خراسان بین هرات و مرو، بود و از آن جا به بغداد نقل مکان کرد و نوری در آن جا متولد شد و پرورش یافت.
وجه تسمیه
...

💡 بسیاری از مشایخ عراق در قرن سوم از مریدان او بودند که از جمله می‌توان به احمدبن عاصم انطاکی، ابوالحسین نوری، ابوسعید خرّاز و ابوحمزه بغدادی اشاره کرد که به مصاحبت و خدمت او درآمده بودند.

💡 امّا وجود پس از آن بود که از درجۀ وجد درگذرد، وجود نبود مگر پس از آنکه از بشریّت مرده گردد، زیرا که بشریّت را نزدیک سلطان حقیقت بقا نباشد. و این معنی قول ابوالحسین نوری راست، گفت سی سال است تا میان وجد و فقدم، چون خدایرا یابم دل گم کنم و چون دل بازیابم خدایرا فراموش کنم.

💡 روزبهان بقلی گوید: مسند عارفان و شمشیر شطّاحان و رئیس واجدان و پیشرو مخلصان در زمان خویش ابوالحسین نوری، او را بود زبان حقایق، در همه علوم کامل، و در کرامات و آیات بحر فهم،