sorites

💡 The sorites model helps explain how we can gradually end up in a dire state through inaction.

مدل sorites به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چگونه می‌توانیم به تدریج از طریق عدم اقدام در وضعیت وخیمی قرار بگیریم.

💡 Debates about the sorites expose how language stretches over fuzzy boundaries we pretend are crisp.

بحث‌ها در مورد داستان‌های زنجیره‌ای نشان می‌دهد که چگونه زبان بر مرزهای مبهمی که ما وانمود می‌کنیم واضح هستند، امتداد می‌یابد.

💡 However, the bigger danger for conservatives is a different philosophical blunder, known as the sorites paradox.

با این حال، خطر بزرگتر برای محافظه‌کاران، یک اشتباه فلسفی متفاوت است که به عنوان پارادوکس sorites شناخته می‌شود.

💡 "It's the sorites paradox: Which grain of sand determined that one day there was a heap, and the next day there wasn't?"

«این همان پارادوکس سورِیتس است: کدام دانه شن تعیین کرد که یک روز یک تپه وجود داشته باشد و روز بعد وجود نداشته باشد؟»

💡 The sorites paradox turns “heap” into a brain teaser, asking how many grains make a pile and when exactly it begins.

پارادوکس سوریتس، «هیپ» را به یک معمای فکری تبدیل می‌کند و می‌پرسد که چه تعداد دانه، یک توده را تشکیل می‌دهند و دقیقاً چه زمانی شروع می‌شود.

💡 Product teams meet the sorites when deciding which tiny bug is the one that finally forces a redesign.

تیم‌های محصول هنگام تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام اشکال کوچک، همان اشکالی است که در نهایت منجر به طراحی مجدد می‌شود، با مراحل مختلفی روبرو می‌شوند.