Pelles

💡 “Indeed, indeed,” said King Pelles.

شاه پلس گفت: «واقعاً، واقعاً.»

💡 In Arthurian tales, Pelles keeps strange company with prophecy and wounds, hosting a grail that refuses easy explanation.

در داستان‌های آرتوری، پلس با پیشگویی و زخم‌ها همنشینی عجیبی دارد و جامی را در خود جای داده که از توضیح آسان سر باز می‌زند.

💡 However, King Pelles was only slightly mad, and his castle was certainly haunted.

با این حال، شاه پلس فقط کمی دیوانه بود و قلعه‌اش قطعاً جن‌زده بود.

💡 Scholars read Pelles as a hinge figure, where hospitality becomes destiny and feasts tilt toward revelation.

محققان، پلس را به عنوان شخصیتی محوری می‌خوانند، جایی که مهمان‌نوازی به سرنوشت تبدیل می‌شود و ضیافت‌ها به سوی وحی متمایل می‌شوند.

💡 A tapestry of Pelles and the grail hung in the hall, its threadbare greens still whispering about healing.

تابلویی از پلس و جام مقدس در سالن آویزان بود، و سبزی‌های نخ‌نمای آن هنوز زمزمه‌ی شفا را سر می‌دادند.

💡 There had been a good deal of talk in Camelot about a certain King Pelles, who was lame and lived in the haunted castle of Corbin.

در کملوت صحبت‌های زیادی در مورد شاه پلسِ نامی وجود داشت که لنگ بود و در قلعه‌ی جن‌زده‌ی کوربین زندگی می‌کرد.