Sangrail

💡 Knights chasing the Sangrail learn that detours—hospitality, mercy, inconvenient truth—are actually the road.

شوالیه‌هایی که سانگریل را تعقیب می‌کنند، می‌فهمند که مسیرهای انحرافی - مهمان‌نوازی، رحمت، حقیقت ناخوشایند - در واقع خودِ جاده هستند.

💡 Another was Clovis Sangrail, a young man much given to the kind of "gorgeous hoax" that might scandalize a dull house party.

دیگری کلوویس سنگرایل بود، مرد جوانی که شیفته‌ی آن نوع «حقه‌های باشکوهی» بود که ممکن بود یک مهمانی خانگی کسل‌کننده را به رسوایی بکشاند.

💡 It was allowed, however, that Titurel the Chief had grown extremely aged, but it was not allowed that he could die in the presence of the Sangrail.

با این حال، مجاز بود که تیتورل، رئیس، بسیار پیر شده باشد، اما مجاز نبود که در حضور سانگریل بمیرد.

💡 Poets treat the Sangrail as an inward journey, where humility unlocks doors iron cannot.

شاعران، سنگریل را سفری درونی می‌دانند، جایی که فروتنی درهایی را می‌گشاید که آهن نمی‌تواند.

💡 That is the key-note of Parsifal, the Knight of the Sangrail.

این نُتِ کلیدیِ پارسیفال، شوالیه‌ی سانگریل، است.

💡 The curator grouped Sangrail manuscripts by motif, letting visitors map echoes across centuries.

متصدی، نسخه‌های خطی سانگریل را بر اساس نقش‌مایه دسته‌بندی کرد و به بازدیدکنندگان اجازه داد تا پژواک‌های آن‌ها را در طول قرن‌ها ترسیم کنند.