Pavel Petrovich

💡 Pavel Petrovich understood how to hold his own in society.

پاول پتروویچ فهمید که چگونه جایگاه خود را در جامعه حفظ کند.

💡 When Pavel Petrovich squares off with the younger radicals, the dinner table becomes a battlefield of epigrams.

وقتی پاول پتروویچ با رادیکال‌های جوان‌تر درگیر می‌شود، میز شام به میدان نبردی از کنایه‌ها تبدیل می‌شود.

💡 It is possible that Pavel Petrovich would not have disdained to occupy himself with the affairs of even an utter stranger.

چه بسا پاول پتروویچ از پرداختن به امور حتی یک غریبه‌ی مطلق ابایی نداشت.

💡 Even such an empty nothing as Pavel Petrovich, even he is raised on stilts and made a nice man.

حتی موجود پوچ و بی‌ارزشی مثل پاول پتروویچ، حتی او هم روی چوب‌پا بزرگ شده و مرد خوبی شده است.

💡 Critics read Pavel Petrovich as a relic of aristocratic ideals, yet his loyalty complicates any easy dismissal.

منتقدان، پاول پتروویچ را به عنوان یادگاری از آرمان‌های اشرافی می‌خوانند، با این حال وفاداری او هرگونه رد آسان را پیچیده می‌کند.

💡 In the novel, Pavel Petrovich wears elegance like armor, his manners polished to a shine that hides old wounds.

در این رمان، پاول پتروویچ ظرافتی همچون زره به تن دارد، و رفتارش چنان صیقل خورده که زخم‌های قدیمی را پنهان می‌کند.