loony bin

💡 In what was framed as a funny anecdote, my parents and aunt repeatedly talked about my grandfather's time guarding the "loony bin."

در چیزی که به عنوان یک حکایت خنده‌دار قالب‌بندی شده بود، والدین و عمه‌ام بارها و بارها در مورد زمانی که پدربزرگم از «سطل زباله دیوانه‌ها» محافظت می‌کرد، صحبت کردند.

💡 Dear Amy: "I'm No Loony" reported that her folks laughed about her grandfather's post-WWII service guarding a military mental hospital, calling it a "loony bin."

امی عزیز: «من دیوانه نیستم» گزارش داد که خانواده‌اش به خدمت پدربزرگش پس از جنگ جهانی دوم در یک بیمارستان روانی نظامی خندیدند و آن را «سطل زباله دیوانه‌ها» نامیدند.

💡 What was once a ticket to the political loony bin has leaped off Hollywood screens and out of science-fiction novels and into the national conversation.

چیزی که زمانی بلیتی برای رفتن به سطل آشغال دیوانگی سیاسی بود، از پرده‌های هالیوود و رمان‌های علمی-تخیلی سر درآورده و وارد گفتگوی ملی شده است.

💡 He joked about the loony bin, then admitted therapy helped, and the room exhaled collectively.

او در مورد سطل آشغال دیوانه شوخی کرد، سپس اعتراف کرد که درمان کمک کرده است، و اتاق به طور جمعی نفس راحتی کشید.

💡 Old movies treated the loony bin as a punchline; modern storytelling owes audiences accuracy and dignity instead.

فیلم‌های قدیمی، سطل آشغال دیوانه را به عنوان یک نکته‌ی کلیدی در نظر می‌گرفتند؛ داستان‌سرایی مدرن به جای آن، به مخاطبان خود دقت و وقار مدیون است.

💡 In common parlance, the film was described as being about an “insane asylum” or a “loony bin” filled with people who were “crazy” or “nuts.”

در اصطلاح عامیانه، این فیلم به عنوان «تیمارستان» یا «سطل دیوانه» پر از آدم‌های «دیوانه» یا «دیوانه» توصیف می‌شد.