The Iliad

💡 We read The Iliad and heard bronze clash with breath.

ما ایلیاد را خواندیم و صدای برخورد برنز با نفس را شنیدیم.

💡 Dramatically, “Memnon” feels as if a section of “The Iliad” were being theatrically illustrated.

از نظر دراماتیک، «ممنون» طوری به نظر می‌رسد که انگار بخشی از «ایلیاد» به صورت نمایشی تصویرسازی شده است.

💡 It’s a heartening, humanistic thesis that even a rather dull dude like Chuck has an inner life that rivals “The Iliad.”

این یک فرضیه‌ی انسان‌گرایانه و دلگرم‌کننده است که حتی یک آدم نسبتاً کسل‌کننده مثل چاک هم زندگی درونی‌ای دارد که با «ایلیاد» رقابت می‌کند.

💡 Teachers pair The Iliad with letters from modern fronts.

معلمان ایلیاد را با حروفی از جبهه‌های مدرن جفت می‌کنند.

💡 A new The Iliad translation kept the salt and the sorrow.

ترجمه جدید ایلیاد، نمک و اندوه را حفظ کرد.

💡 Thrace’s tribes were wealthy and sophisticated, cited in “The Iliad” as allies of the Trojans who arrived in gilded chariots.

قبایل تراکیه ثروتمند و فرهیخته بودند و در «ایلیاد» از آنها به عنوان متحدان تروجان‌هایی که با ارابه‌های طلاکاری شده از راه می‌رسیدند، یاد شده است.