extrametrical

💡 An extrametrical foot at the line’s end created a sighing effect, perfect for the elegy’s mournful but restrained tone.

یک پایه اکسترامتریک در انتهای مصرع، جلوه‌ای آه‌مانند ایجاد می‌کرد که برای لحن حزن‌انگیز اما مهارشده‌ی مرثیه عالی بود.

💡 Poets sometimes add extrametrical syllables deliberately, softening rigid cadences and mimicking natural speech without sacrificing rhythmic integrity.

شاعران گاهی عمداً هجاهای خارج از وزن را اضافه می‌کنند، و بدین ترتیب آهنگ‌های خشک را ملایم‌تر می‌کنند و بدون از دست دادن تمامیت ریتم، گفتار طبیعی را تقلید می‌کنند.

💡 This last example is also an instance of another practice, by modern judgement a license, viz. making a line end with two unaccented ‘extrametrical’ syllables.

این مثال آخر همچنین نمونه‌ای از یک رسم دیگر است که به قضاوت مدرن نوعی مجوز محسوب می‌شود، یعنی پایان دادن به یک مصراع با دو هجای «خارج از وزن» بدون تکیه.

💡 Students scanned verses, marking extrametrical stresses that explained why a performance felt conversational rather than mechanically metronomic.

دانش‌آموزان ابیات را مرور کردند و تأکیدهای خارج از وزن شعر را علامت‌گذاری کردند که توضیح می‌داد چرا یک اجرا به جای اینکه از نظر مکانیکی موزون به نظر برسد، محاوره‌ای به نظر می‌رسد.