Erigena

💡 Medieval philosopher Erigena argued boldly about nature and God, weaving Neoplatonism into Latin that challenged authorities and delighted later scholars.

اریگنا، فیلسوف قرون وسطی، با جسارت درباره طبیعت و خدا بحث می‌کرد و نوافلاطونی را به لاتینی درآمیخت که مراجع را به چالش می‌کشید و محققان بعدی را خوشحال می‌کرد.

💡 The modem world is apt to forget that several people were Christians in the remote past, and in Lancelot's time there were no Protestants—except John Scotus Erigena.

دنیای مدرن مستعد فراموش کردن این است که در گذشته‌های دور چندین نفر مسیحی بودند، و در زمان لانسلوت هیچ پروتستانی وجود نداشت - به جز جان اسکاتوس اریگنا.

💡 For the connection between the speculations of Erigena and those of Amauri see Poole’s “Illustrations of the History of Medieval Thought,” London, 1884, p.

برای ارتباط بین گمانه‌زنی‌های اریگنا و گمانه‌زنی‌های آمائوری، به «تصاویری از تاریخ اندیشه قرون وسطی» اثر پول، لندن، ۱۸۸۴، ص.

💡 Seminar debates over Erigena pivoted on translation choices, where a single word could tilt metaphysics toward daring or heresy.

مباحث سمینار درباره اریگنا حول محور گزینه‌های ترجمه می‌چرخید، جایی که یک کلمه می‌توانست متافیزیک را به سمت جسارت یا بدعت سوق دهد.

💡 Erigena, the brilliant prophet and protestant19 of the first period of 36the scholastic philosophy, was virtually a pantheist after the pattern of Parmenides20; as Spinoza was the last great realist.

اریگنا، پیامبر و پروتستانِ درخشانِ19 دوره‌ی اول فلسفه‌ی مدرسی، عملاً یک پانتئیست (همه خداگرا) به پیروی از الگوی پارمنیدس20 بود؛ همانطور که اسپینوزا آخرین واقع‌گرای بزرگ بود.