durrie

💡 She unrolled a handwoven durrie on the balcony, its geometric blues brightening terracotta tiles while tea steamed and rain rehearsed gentle rhythms overhead.

او یک پارچه‌ی دوریه (durrie) دستباف را روی بالکن باز کرد، آبی‌های هندسی آن، کاشی‌های سفالی را روشن‌تر می‌کرد، در حالی که چای بخار می‌کرد و باران ریتم ملایمی را در بالای سر تمرین می‌کرد.

💡 There is the gnarled bare tree and snow-bearing barn in George Henry Durrie’s “Winter in the Country.”

در «زمستان در روستا» اثر جورج هنری دوری، درخت برهنه گره‌دار و انبار پر از برف وجود دارد.

💡 A cotton durrie handles picnics beautifully, shaking off crumbs, folding thin, and forgiving muddy sneakers with admirable, unfussy dignity.

یک پارچه‌ی نخی به زیبایی از پس پیک‌نیک‌ها برمی‌آید، خرده‌های نان را از خود می‌تکاند، تا می‌کند و کفش‌های کتانی گِلی را با وقاری ستودنی و بی‌تکلف از خود می‌گذراند.

💡 In 2012, drawn partly by that active art scene, D.C. native Kyle Durrie moved her letterpress company to Silver City.

در سال ۲۰۱۲، کایل دوری، اهل دی‌سی، تا حدودی تحت تأثیر آن صحنه هنری فعال، شرکت چاپ لترپرس خود را به سیلور سیتی منتقل کرد.

💡 The gallery labeled the durrie “flat weave,” explaining warp, weft, and why reversible rugs suit small apartments and indecisive decorators equally well.

گالری، فرش دوریه را «بافت تخت» نامگذاری کرد و تار و پود آن را توضیح داد و توضیح داد که چرا فرش‌های دو رو برای آپارتمان‌های کوچک و دکوراتورهای مردد به یک اندازه مناسب هستند.

💡 “I kind of broke up with fine art 10 years ago,” said Durrie, 38, who runs Power & Light Press, which uses vintage presses.

دوری، ۳۸ ساله، که انتشارات پاور اند لایت را اداره می‌کند و از دستگاه‌های چاپ قدیمی استفاده می‌کند، گفت: «من ۱۰ سال پیش از هنرهای زیبا جدا شدم.»