Dionysia

💡 We know it wasn’t a comedy because, with a bias that persists to this day, the city Dionysia didn’t get around to recognizing komoidía alongside tragoidia until three years later.

ما می‌دانیم که این یک کمدی نبود، زیرا با تعصبی که تا به امروز ادامه دارد، شهر دیونیسیا تا سه سال بعد نتوانست کومویدیا را در کنار تراگویدیا به رسمیت بشناسد.

💡 Their plays premiered at the annual City Dionysia, a festival that was held on the slopes of the Acropolis each spring, drawing large audiences.

نمایشنامه‌های آنها برای اولین بار در جشنواره سالانه سیتی دیونیسیا، که هر بهار در دامنه‌های آکروپولیس برگزار می‌شد و تماشاگران زیادی را به خود جلب می‌کرد، به روی صحنه رفت.

💡 The class recreated the Dionysia with short plays, masks, and a noisy parade, turning scholarship into joyous, well-researched chaos.

کلاس، دیونیزیا را با نمایش‌های کوتاه، ماسک‌ها و یک رژه پر سر و صدا بازسازی کرد و دانش‌آموزی را به هرج و مرجی شاد و مورد بررسی تبدیل کرد.

💡 Historians describe the Dionysia as theater’s birthplace, where civic pride and satire shared a stage and challenged comfortable power.

مورخان، دیونیسیا را زادگاه تئاتر توصیف می‌کنند، جایی که غرور مدنی و طنز صحنه را به اشتراک می‌گذاشتند و قدرت راحت‌طلب را به چالش می‌کشیدند.

💡 A museum exhibit on the Dionysia displayed ticket tokens, drinking cups, and inscriptions that anchored festivals in everyday objects.

یک نمایشگاه موزه‌ای در دیونیسیا، ژتون‌های بلیط، جام‌های نوشیدنی و کتیبه‌هایی را به نمایش گذاشت که جشن‌ها را در اشیاء روزمره تداعی می‌کردند.

💡 The words “being boring” took me back to the early ’70s and an invitation I had received to the Great Urban Dionysia Party in Newcastle, England, where I grew up.

عبارت «کسل‌کننده بودن» مرا به اوایل دهه ۷۰ میلادی و دعوتی که به مهمانی بزرگ شهری دیونیسیا در نیوکاسل انگلستان، جایی که بزرگ شده بودم، دریافت کرده بودم، برد.