لغت نامه دهخدا
طلیاء. [ طَل ْ ] ( ع اِ ) زخمی است مانند ادرفن. || ( ص ) گر: ناقة طلیاء؛ شتر ماده قطران مالیده و گرگین. || ( اِ ) لته پاره ای که بدان شتران را مالند. طلاة. ( منتهی الارب ).
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟