لغت نامه دهخدا
( حظبة ) حظبة. [ ح َ ظِ ب َ ] ( ع ص، اِ ) تأنیث حظب. ( منتهی الارب ). رجوع به حظب شود.
حظبة. [ ح ُ ظُب ْ ب َ ] ( ع ص، اِ )تأنیث حُظُب. || مرد درشت و سطبر و بخیل و تنگخوی و گول. ( منتهی الارب ). رجوع به حظب شود.
( حظبة ) حظبة. [ ح َ ظِ ب َ ] ( ع ص، اِ ) تأنیث حظب. ( منتهی الارب ). رجوع به حظب شود.
حظبة. [ ح ُ ظُب ْ ب َ ] ( ع ص، اِ )تأنیث حُظُب. || مرد درشت و سطبر و بخیل و تنگخوی و گول. ( منتهی الارب ). رجوع به حظب شود.