لغت نامه دهخدا
مکوذ. [ م ُ ک َوْ وِ] ( ع ص ) ازاری که تا به کاذة رسد. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به کاذة شود.
مکوذ. [ م ُ ک َوْ وِ] ( ع ص ) ازاری که تا به کاذة رسد. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به کاذة شود.