لغت نامه دهخدا
( معروشة ) معروشة. [ م َ ش َ ] ( ع ص ) بئر معروشة؛ چاه گردگرفته. ج، معروشات. ( ناظم الاطباء ). چاهی که از پایین به اندازه یک قامت با سنگ و بقیه را با چوب گرد گرفته باشند. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). چاهی که بن او به سنگ پیراسته بود و سر به چوب. ( مهذب الاسماء ).