لغت نامه دهخدا
( لزجة ) لزجة. [ ل َ ج َ ] ( ع ص ) رجل لزجةٌ؛ مرد لازم گیرنده که از جای نرود. لِزِجَة. ( منتهی الارب ).
لزجة. [ ل َ زِ ج َ] ( ع ص ) تأنیث لزج: اخلاط لزجة. رطوبات لزجة. ارض ٌ لزجة؛ زمین خازه. ( مهذب الاسماء ). || لَزجَة. رجوع به لزجة شود.