لغت نامه دهخدا
عمروط. [ ع ُ ] ( ع ص، اِ ) دزد. ( منتهی الارب ). دزدی که هرچه ببیند آن را برباید. ( از اقرب الموارد ). || کسی که چیزی نداشته باشد. || خبیث. || درویش سرکش. ج، عَماریط، عَمارطة ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد )، عَمارط. ( اقرب الموارد ).
عمروط. [ ع ُ ] ( ع ص، اِ ) دزد. ( منتهی الارب ). دزدی که هرچه ببیند آن را برباید. ( از اقرب الموارد ). || کسی که چیزی نداشته باشد. || خبیث. || درویش سرکش. ج، عَماریط، عَمارطة ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد )، عَمارط. ( اقرب الموارد ).