محنت

محنت. [ م ِ ن َ ] ( ع اِ ) بلا. آفت. ( ناظم الاطباء ). بلیه. مقابل منحت. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). گرفتاری. فتنه. ( منتهی الارب ).

(مِ نَ ) [ ع. محنة ] (اِ. ) رنج، سختی، زحمت. ج. محن.

بلا، سختی، رنج.

بلا، آزار، اندوه، آزمایش، محن جمع
( اسم ) ۱ - آزمایش. ۲ - رنج: هر چه بلا و محنت است آنرا پوشیده دارد. جمع: محن. یا ایام ( دور. ) محنت. ( کلام ). سالهایی است که مردم را بمسال. خلق قر آن امتحان میکردند. اگر قر آن را مخلوق میدانستند رها میساختند والا به تعذیب ایشان می پرداختند. مامون بسال ۲۱۸ ه. ق. فرمانی برای اسحاق بن ابراهیم نوشت که باید قاضیان و گواهان و محدثان را بقر آن آزمایش کند. هر کس قر آن را مخلوق داند رها سازد و هر که جز آن گوید بوی گزارش دهد تا رای خود را دربار. او بفرماید. گروهی از روی عقیدت یا بیم به مخلوق بودن قر آن گواهی دادند و گروهی که آنرا مخلوق ندانستند یا سکوت کردند گرفتار شکنجه ها شدند یا بقتل رسیدند و این امر تا ایام متوکل ادامه داشت.

محنة
رنج، سختی، زحمت.
محن.

💡 صبر کن بر محنت دوران که راحت در قفاست گرچه تاریکست شب‌ام ا بصبح آبستنست

💡 هر که او در آتش محنت بسوخت همچو بوذر جامه‌ای از صدق دوخت

💡 چند جان محنت دوری کشد و دل سوزد میروم تا بر دلدار جنونست جنون

💡 هم با دل پر دردی و هم با رخ پر موی ای سرو لقا محنت از این بیش نیاید

💡 ای جهان آب و گل تا من تو را بشناختم صد هزاران محنت و رنج و بلا بشناختم