طشتداریه

واژه «طشتداریه» در متون لغوی و تاریخی، صورت معرّب و نسبی «طشت‌دار» است و به معنای منصب، شغل یا طبقه طشت‌داران در دستگاه‌های درباری و خدمت‌گزاری قدیم به کار می‌رود. این واژه از ترکیب «طشت» به معنای ظرف شست‌وشو و «دار» به معنای نگه‌دارنده ساخته شده و در مجموع به افرادی اشاره دارد که مسئولیت رسیدگی به امور مربوط به شست‌وشو و تشریفات نظافت دربار را بر عهده داشتند. طشت‌داران در ساختار دربارهای قدیم، به‌ویژه در دوره‌هایی مانند سلجوقیان، نقش خدماتی مشخصی داشتند و بخشی از تشکیلات تشریفاتی و اداری محسوب می‌شدند. وظیفه اصلی آنان نگهداری از طشت‌ها و آفتابه‌ها و آماده‌سازی وسایل شست‌وشو بود. همچنین در برخی موارد، پیش از ورود یا پس از خروج افراد مهم، برای شستن دست‌های آنان آب فراهم می‌کردند. به همین دلیل، این منصب گاه با عنوان‌هایی مانند آفتابه‌چی یا خادم ویژه نیز شناخته می‌شد. علاوه بر این، طشت‌داران مسئولیت نگهداری از رخت‌کن‌ها و محافظت از لباس‌ها و لوازم شخصی بزرگان را نیز بر عهده داشتند. واژه «طشتداریه» در واقع به گروه یا طبقه وابسته به این شغل خدماتی در ساختار درباری اشاره دارد. این اصطلاح در متون قدیمی بیشتر به صورت جمع یا عنوان صنفی به کار رفته است. در مجموع، «طشتداریه» به معنای مجموعه یا منصب طشت‌داران در خدمت دربار و امور تشریفاتی شست‌وشو و پذیرایی است.