ضجور

«ضجور» واژه‌ای عربی است که در زبان فارسی نیز به کار رفته و در اصل به معنای بی‌قراری و بانگ‌زدن از روی ناراحتی است. در معنای نخستین، این واژه برای توصیف شتر ماده‌ای به کار می‌رفت که هنگام دوشیدن شیر یا هنگام بار کردن بی‌تابی می‌کرد و با صدا و ناله نارضایتی خود را نشان می‌داد. از همین معنا، مفهوم گسترده‌تری در زبان پدید آمده و به حالت انسانی نیز تعمیم یافته است. در کاربرد انسانی، «ضجور» به کسی گفته می‌شود که بسیار دلتنگ، آزرده، ملول یا بی‌قرار باشد. چنین فردی معمولاً در اثر اندوه، فشار روحی یا ناراحتی، حالتی از اضطراب و تنگدلی دارد. در برخی فرهنگ‌های لغت این واژه به معنای خشمگین یا زودآزرده نیز آمده است، زیرا فرد ناراحت و دلگیر ممکن است زود به خشم آید. در متون ادبی فارسی نیز این واژه برای بیان حالتی از اندوه و بی‌تابی به کار رفته است. برای نمونه در آثار ادبی کلاسیک از آن در کنار واژه‌هایی مانند صابر و شاکر استفاده شده تا حالات مختلف انسان‌ها بیان شود. بنابراین ضجور می‌تواند هم به معنای بی‌قراری و ناله‌کردن باشد و هم به حالت درونی اندوه و دل‌تنگی اشاره کند. این واژه بیشتر در متون قدیم و ادبی دیده می‌شود و ریشه در زبان عربی دارد. به طور کلی، «ضجور» به کسی گفته می‌شود که دلتنگ، مضطرب، بی‌قرار یا خشمگین و آزرده باشد.